Adımı Rüzgâra Bırak
26 Ekim 2026Sözler
Yol kenarında paslı bir levha,
Adımı yağmurla silmiş yıllar.
Cebimde suskun bir avuç toprak,
Dilimin altında yarım bahar.
Bekledim, taş kesildi takvim,
Her günüm bir öncekine benzer.
Şimdi o kapıyı ardımdan çeker,
İçimde eski bir dağ yerinden kalkar.
Ben kaybolan günlerin borcu değilim,
Kırıldım, ama eğilmedim.
Bir avuç kül savrulsa da ardımdan,
Kendi yolumu kendim çizdim.
Adımı rüzgâra bırak, duysun dağlar:
Benden kalan, benim kararım.
Sandıkta solmuş kartpostallar,
Bir yüzün çizgisi, bir kış kokusu.
Hatıra dediğin ince bir bıçak,
Tutmayı bıraktım; kaldı avucu.
Gururum taş değil, canlı bir yara,
Kabuk bağlar, yine de yol gösterir.
Yalnızlık bazen geniş bir ovadır,
İnsan orada kendi sesini işitir.
Ben kaybolan günlerin borcu değilim,
Kırıldım, ama eğilmedim.
Bir avuç kül savrulsa da ardımdan,
Kendi yolumu kendim çizdim.
Adımı rüzgâra bırak, duysun dağlar:
Benden kalan, benim kararım.
Geç kaldım sandığım her şeyden
Bir kapı açıldı içimde.
Geçmiş, omzumda eski bir heybe;
Bıraktım onu yolun dibinde.
Ben kaybolan günlerin borcu değilim,
Kırıldım, ama eğilmedim.
Bir avuç kül savrulsa da ardımdan,
Kendi yolumu kendim çizdim.
Adımı rüzgâra bırak, duysun dağlar:
Benden kalan, benim kararım.
Ben artık kimsenin yarım hikâyesi değilim,
Yürürüm; yol benim, kararım benim.


