Anahtarını Suya Attım
22 Ekim 2026Sözler
Yol kenarında paslı bir tabela,
Adımı yanlış yazmış yıllar.
Bir avuç kül kaldı eski mektuplardan,
Rüzgâr aldı, ben bakmadım arkasından.
Dilimin altında biriken kışlar
Çözüldü bugün, taşa değdi sesim.
Kaybolan vakti geri istemem;
Kendi yolumda kendime yeterim.
Ben dünün kapısında beklemem artık,
Anahtarını suya attım çoktan.
Gururum eğilmez, içim yorulsa da,
Kendi adımla geçerim bu yoldan.
Ne eksik bir ömür, ne yarım bir kadın—
Külümden değil, inadımla kalktım.
Avluda kuruyan fesleğen gibi
Kokum kaldı, rengim çekildi.
Yıllarca sustum, sustukça büyüdü
Göğsümde kimsenin bilmediği ülke.
Bir eski fotoğraf, yüzü solmuş,
Baktım da kendimi tanımadım.
Hatıra dediğin ince bir tozmuş;
Savurdum, ardından ağlamadım.
Ben dünün kapısında beklemem artık,
Anahtarını suya attım çoktan.
Gururum eğilmez, içim yorulsa da,
Kendi adımla geçerim bu yoldan.
Ne eksik bir ömür, ne yarım bir kadın—
Külümden değil, inadımla kalktım.
Issız geçit, yüzüme vuran ayaz,
Yalnızlık bazen en dürüst yoldaş.
İçimde açılan o daracık yerden
Bir gün değil, her gün yeniden doğarım.
Ben dünün kapısında beklemem artık,
Anahtarını suya attım çoktan.
Gururum eğilmez, içim yorulsa da,
Kendi adımla geçerim bu yoldan.
Ne eksik bir ömür, ne yarım bir kadın—
Külümden değil, inadımla kalktım.
Kendi adımla… geçerim bu yoldan.


