Geçmişin Kızı
27 Ekim 2026Sözler
Yol kenarında paslı bir levha,
Adımı bilmez, yönümü sorar.
Cebimde yılların kırık takvimi,
Her yaprak başka bir susuş taşır.
Bir zaman içime gömdüğüm ses
Taşın altında kök salmış meğer.
Başımı kaldırdım, rüzgâr önümde;
Gidenin gölgesi yolumu kesmez.
Ben artık geçmişin kızı değilim,
Külümden değil, inadımla varım.
Kaybolan yıllar geri dönmese de
Kendi kapımı kendim açarım.
Başım dik, içimden zinciri çözdüm;
Yalnızlık varsa, yürür geçerim.
Eski bir mektup, solmuş mürekkep,
Çekmecede kaldı, ben değil artık.
Gülüşümün ucunda ince bir çizik,
Saklamam onu; yaşadım, derim.
Kırgınlığım bana bir ad vermedi,
Gururum eğilmez, taş gibi sakin.
Dün kapımda beklese sabaha dek,
Bugünün anahtarı avucumda benim.
Ben artık geçmişin kızı değilim,
Külümden değil, inadımla varım.
Kaybolan yıllar geri dönmese de
Kendi kapımı kendim açarım.
Başım dik, içimden zinciri çözdüm;
Yalnızlık varsa, yürür geçerim.
Beni susturan yıllar şimdi uzakta,
Adları silinmiş taşlar gibi.
Yol uzunsa uzasın, dönmem geriye;
Kendi sesim yeter bana bu kez.
Ben artık geçmişin kızı değilim,
Külümden değil, inadımla varım.
Kaybolan yıllar geri dönmese de
Kendi kapımı kendim açarım.
Başım dik, içimden zinciri çözdüm;
Yalnızlık varsa, yürür geçerim.
Ben artık geçmişin kızı değilim—
Kendi yolumdayım, kendime varırım.


