Kendi Kapımı Açtım
6 Kasım 2026Sözler
İstasyonda bir akşam, tren çoktan geçmişti
Elimde eski bilet, yağmur mürekkep içmişti
Sen giderken ardında bıraktığın o evi
Her kış biraz daha sessiz, her yaz biraz eksik
Adını söylemedim, gururum nöbet tuttu
Bir fincanın dibinde son sözümüz unutuldu
Yol uzun, içim yorgun, dönmem artık o yere
Bir yanım seni saklar, bir yanım küllerinde
Zaman aldı senden kalan sesi taşlardan
Ben kendi kapımı açtım, çıktım hatıralardan
Pazar yerinde bir kadın aynı nardan seçerdi
Senin güldüğün gün gibi, elleri kızarırdı
Mahalle değişmiş şimdi, dut ağacı kesilmiş
Yine de o köşeden geçerken adım yavaşlar
Ne sana kin besledim ne kendimi bağışladım
Bir ömrün dar sokağında ikimize yer aradım
Yol uzun, içim yorgun, dönmem artık o yere
Bir yanım seni saklar, bir yanım küllerinde
Zaman aldı senden kalan sesi taşlardan
Ben kendi kapımı açtım, çıktım hatıralardan
Bir taşın üstünde adın, rüzgâr silmiş yarısını
Ben tamamlamadım artık, bıraktım gerisini
Yalnızlık da öğrenirmiş insanın dilini
Gece biter, sabah bulur kendi yolunu
Yol uzun, içim yorgun, dönmem artık o yere
Bir yanım seni saklar, bir yanım küllerinde
Zaman aldı senden kalan sesi taşlardan
Ben kendi kapımı açtım, çıktım hatıralardan
Ben kendi kapımı açtım—
çıktım hatıralardan


