Kendime Döndüm
30 Ekim 2026Sözler
Yıllar bir çekmeceye dolmuş, anahtarı paslı
Bir avuç eski mektup, bir de suskun akşam
Adını anmadan geçtim taş evlerin önünden
Rüzgâr yüzüme vurdu, ben eğmedim başımı
Eksilen günler benim değil artık
Külün altında kor var, biliyorum
Ben geçmişin kapısında beklemem
Kırık saatler vursun, dönmem geriye
Yol benim, yük benim, adım benim
Beni susturan yılları aştım yine
Yol benim, yük benim, adım benim
Kendi sesime vardım, kendime döndüm
Bir fotoğraf solmuş, yüzler birbirine karışmış
Hatıra dediğin bazen ince bir toz yalnızca
Yalnızlığım yanımda yürür, gölge gibi değil
Bir sırdaş gibi susar, ben ne istersem o kadar
Gururumdan başka kimsem kalmasa
O da yeter, omzum dik, içim açık
Ben geçmişin kapısında beklemem
Kırık saatler vursun, dönmem geriye
Yol benim, yük benim, adım benim
Beni susturan yılları aştım yine
Yol benim, yük benim, adım benim
Kendi sesime vardım, kendime döndüm
Ne affın gölgesinde küçülürüm
Ne eski bir yaranın adı olurum
Dün benden bir ömür aldıysa
Bugünümü kimseye vermem
Ben geçmişin kapısında beklemem
Kırık saatler vursun, dönmem geriye
Yol benim, yük benim, adım benim
Beni susturan yılları aştım yine
Yol benim, yük benim, adım benim
Kendi sesime vardım, kendime döndüm
Kendi sesime vardım—kendime döndüm


